my dear apartment

ساکنین قبلی‌ این ‌خونه حتما آدمهای خیلی‌ شادی بودند. حس می‌کنم درو دیواره این ‌خونه پر از احساس خوبه. آرامش توی کابینت ها، کمدها، کشوها قایم شده، وسط اون همه کهنگی و رنگ و رو رفتگی. تو خیابون‌های تورنتو اگه چشمتو ببندی و انگشتت رو شانسی به سمت کسی‌ بگیری، احتمال هفتاد درصد به بالا هندیه. کلا همه هندین! مستاجر‌های قبلی‌ هم از این قاعده مستثنی نبودن. از نوع کرو کثیفش هم بودن. ولی‌ شادی شون انقدر زیاد بوده که موقع اسباب کشی‌ از در خونه ردّ نشده. کمیش جا مونده برا ما. ما که کلا بهونه‌ گیریم و سختگیر.

/ 4 نظر / 27 بازدید
پرتابه

سلام سولماز جان وقتت بخیر... من یکی از اعضای پرتابه هستم. می دونی بعضی وقتا یه سری حرفا هستن که نه می شه تو وبلاگ نوشتشون ( یعنی به اندازه ی یه پست وبلاگ نیستن) و نه دوست داری از بین برن... من اومدم بهت بگم که پرتابه دقیقا جائیه واسه این حرفا یعنی می تونی تو پرتاب های 198 کاراکتری همه ی حرفای مینیمالت رو بنویسی ما تو پرتابه کپی پیست نمی کنیم و خوشحال میشیم که تو هم بیای تو جمع ما و از نوشته هات بهره مندمون کنی... منتظرتیم http://Partabeh.Com

amelie

:)

مهسا

سلام،یه غم و تلخی تو نوشته هاتون هست که هر چی می خوام بگم فکر می کنم شاید بی اثر باشه،اما شاد بودن و نبودن دست خودمونه،باید برای شاد بودن هم تلاش کرد هم انتخاب،برای شما و بچه تون آرزوی سلامتی و شادی دارم[گل] خوشحال میشم با هم دوست باشیم[گل]

فرید

من وقتی یه خودکار می گیریم دستم که نو نباشه میخوام بنویسم باهاش حس می کنم که خط نفر قبلی که باهاش نوشته چجوری بوده یعنی چند خط اولو اصلا خودکارا با خط نفر قبلی می نویسن انگار