سوار هواپیما که می شم همه بال بال می زنن برای نشستن کنار پنجره،من برای ننشستن.

همه مشتاقن برای دیدن اون پایین،من برای ندیدن.

همه لذت می برن از تماشا ،من سرم گیج می ره.

همه منتظرغذا هستن،من دلم آشوب میشه.

گاهی فکر می کنم زندگی هم یه هواپیماست.

  
نویسنده : سولماز ; ساعت ٧:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۸/۱۱
تگ ها :